Za prawidłowy zgryz uważa się takie ustawienie szczęki i żuchwy, które powoduje, że tylna powierzchnia siekaczy szczęki dotyka przedniej powierzchni siekaczy żuchwy. Zgryz taki nazywamy nożycowym (ryc.1). Tolerancyjna odleglość między szczęką a żuchwą wynosi 2-3 [mm]. Gdy listki siekaczy szczęki stykają się bezpośrednio z listkami siekaczy żuchwy, takie ustawienie nazywamy zgryzem cęgowym (ryc.2) lub kleszczowym (uznawany za prawidłowy u kilku ras). U niektórych ras za prawidłowy uznawany jest również przodozgryz (ryc.3), gdy siekacze żuchwy wyraźnie są wysunięte do przodu. Za zgryz nieprawidłowy uznaje się tyłozgryz (ryc.4), występujący wówczas, gdy żuchwa ulega skróceniu, a listki jej siekaczy dotykają podniebienia twardego szczęki.
Niebezpieczne jest łączenie ze sobą osobników o długiej kufie (to razem - szczęka i żuchwa) z krótką. Rodzą się wówczas szczenięta z wadami zgryzu (przodozgryz i tyłozgryz). Powodem tego jest fakt, że geny szczęki i żuchwy nie znajdują się w tym samym chromosomie. Zgryzem nieprawidłowym jest także zgryz krzyżowy (nazywany również przemiennym), wówczas siekacze szczęki i żuchwy nie są ustawione równolegle, ale ich listki krzyżują się wzajemnie.